UA-55395760-2

Het ontstaan van BMI

Het ontstaan van BMI

Er was een verzekeringskantoor in Manhattan, Metrapolitan life. Dit was in de jaren ’40 de grootste verzekeringsmaatschappij van Amerika. Dhr. Louis Dublin, hoofd statistieken, heeft een onderzoek gedaan naar de premies die mensen betalen voor een levensverzekering. Hij heeft dit onder 4 miljoen mensen gedaan. Hij heeft de sterfdatum en het gewicht wat ze hadden toen ze de polis afsloten met elkaar vergeleken. Hij ontdekte dat mensen die zwaarder zijn bij het afsluiten van de verzekering, meer kans bleken te hebben om jong te sterven dan mensen met een lager gewicht. Hij bepaalde hoe zwaar je moest zijn om te voorkomen dat je voortijdig zou sterven. Dit baseerde hij op het gewicht van mensen tussen de 25 en 30 jaar.

Dit onderzoek was absoluut niet wetenschappelijk onderbouwd en absoluut niet juist. Want ieder mens wordt zwaarder naarmate hij ouder wordt. Dus het was niet verantwoord en de enige reden voor hem om dit naar buiten te brengen als waarheid, was om de premies te kunnen verhogen.

Hij verlaagde het gewicht waarop je geacht werd te zwaar te zijn aanzienlijk. In plaats van een paar mensen, werd ineens de helft van Amerika als te zwaar beschouwd. Dit had grote gevolgen voor de bevolking. Normale, gezonde mensen waren nu opeens te zwaar en maakten zich zorgen over hun gewicht. Artsen sloten zich bij zijn oordeel aan en later volgde de overheid. Amerika was officieel (te) dik.

Joel Gurin heeft onderzocht hoe zijn ideeën de dieetindustrie beïnvloed heeft. Dit alles was niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en werd toch voor waar aangenomen. Het gewicht dat je op de leeftijd van 25 jaar hebt, zou je graag nog hebben als je ouder bent. Maar zo werkt ons lichaam niet. Hoe ouder, hoe zwaarder, zonder dat je teveel eet. Tevens heeft je bouw, of je man of vrouw bent ook invloed op je gewicht. Dit is niet meegenomen in de BMI.

Deze tabellen hebben grote culturele gevolgen gehad. Als je ouder dan 30 jaar bent en iets zwaarder, dan zou je te zwaar (lees: ongezond) zijn. Maar zo werkt het niet.

Door deze ontwikkelingen werden onterecht afslankdoelen gesteld. Miljoenen mensen gingen zich schamen voor hun lichaam. Miljoenen artsen zeiden dat ze te zwaar waren, wat niet zo was. Er onstond een ander zelfbeeld. Er werd mensen ingeprent dat ze te zwaar waren, daardoor ze gingen lijnen. Zo kwamen ze in de vicieuze cirkel terecht van afvallen en aankomen: het jojoën. Er kwam een nieuwe omschrijving van gezond gewicht door Med. Life. En aangezien het een groot respectabel bedrijf was, werd het geloofd. Uiteindelijk zelfs door de overheid. Er ontstond een massaneurose en iedereen rende in paniek naar de artsen en apotheken, omdat ze dachten dat ze te zwaar waren.

Dus puur door een verzekeringsmaatschappij in Amerika die een manier had gevonden om hogere premies te vragen, zitten wij vandaag de dag vast aan de BMI.

In de loop van de jaren erna raakten onderzoekers overtuigd dat het afslanken juist problematisch was. Persoonlijk vind ik het onbegrijpelijk dat er tegenwoordig (ook door medici) nog zo wordt vastgehouden aan de BMI. Kijk naar de gezondheid van iemand. Iemand met een BMI van 30 kan veel gezonder zijn dan iemand met een BMI van 20. Gooi BMI en weegschaal overboord en laat andere afwegingen bepalen of je gezond en goed bezig bent.

Tags:
, ,